Poema a l'Amanda (català)
Bonica pell blanca
Ulls que enamoren.
Massa perfecta,
Massa preciosa.
Si t'ho dic jo, i t'ho diuen ells,
“Per què no em creus?”
dic mentre et toco els cabells,
Mentre et miro atentament.
T'amagues, no fas altre cosa
que fugir del món que t'envolta.
Et tanques tu sola
Entre miralls i records.
I jo no puc fer res més,
que esperar a que passi el temps.
No puc fer res més,
que buscar-te dia sí, dia també.
Però què es pot esperar,
d'algú que ve i s'envà?
M'estic a punt de desesperar,
tot i que fa temps que vas marxar.
I saber que ets on no-sé-on,
amb una altre gent,
i un altre nom,
em fa sentir malament
però sóc jo el que et demano perdó.
Perdó per allò que t'hagi dit,
Tot i que no li trobo gaire sentit.
Perdó per haver-me quedat,
aquí plantat,
mentre tu seguies cap endavant.
Estic anclat a passat.
I que hi puc fer?
Si ja és massa tard.
Tu t'has anat, i únicament has deixat
quatre flors i un penjoll platejat.
I tot i que ara ja hi faig tard,
i que sé que amb mi ja no vols parlar,
Jo et segueixo buscant,
exclusivament, sense descans.
Poema a Amanda (español)
Poema a l'Amanda
Bonita piel blanca.
Ojos que enamoran.
Demasiado perfecta,
Demasiado preciosa.
Si te lo digo yo, y te lo dicen ellos,
“Por qué no me crees?”
Digo mientras te toco el pelo,
Mientras te miro atentamente .
Te escondes, no haces otra cosa
que huir del mundo que te rodea.
Te encierras tú sola
Entre espejos y recuerdos.
Y yo no puedo hacer nada más,
que esperar a que pase el tiempo.
No puedo hacer nada más,
que buscarte día sí, día también.
¿Pero qué se puede esperar
de alguien que viene y se va?
Me estoy a punto de desesperar,
Aunque hace mucho que te fuiste.
Y saber que estás en no-sé-dónde,
con otra gente,
y otro nombre,
me hace sentir mal
pero, soy yo el que te pide perdón.
Perdón por lo que te haya dicho,
Aunque no le encuentro demasiado sentido.
Perdón por haberme quedado,
aquí parado,
mientras tú seguias hacia delante.
Estoy anclado al pasado.
¿Y qué puedo hacer?
Si ya es demasiado tarde.
Tú te has ido, y únicamente has dejado
cuatro flores y un collar plateado.
Y aunque ahora ya es tarde,
Y sé que conmigo no quieres hablar,
Yo te sigo buscando,
Exclusivamente, sin descanso.
Este comentario ha sido eliminado por un administrador del blog.
ResponderEliminarEs perfecto, ¡describe a Amanda a la perfección! :D ¡Está genial! :) ;) ¡Os quiero!
ResponderEliminarMuuuuuuchas gracias Clara!! ^^
ResponderEliminarMeeeeeeeeh >.<
ResponderEliminarUna preciosidad, por supuesto. El orginal es increíble, lo he leído en voz alta para ver como suena y ha sido en plan nsiofjklmnjfrgeijosdfkv <3<3<3<3 AMOR.
De veras, me ha ENCANTADO.
PD: ¿Time Road en mi correo?